اين بحث مىگوييم يك تضمين الهى است بر سلامت شخص . حضرت ابوالفضل العباس و حضرت على اكبر عليه السلام و چه بسا كسانى چون حبيب ابن مظاهر و بسيار ازاولياى خداوند گناه نمىكنند و شايد هرگز هم خلاف نكرده‌اند حتى در ابتداى بلوغ و حتى قبل از آن هم ، مرتكب امر خلاف سلامت نفس نشده‌اند ، ليكن معصوم فقط چهارده نفرهستند ، يعنى خداوند سلامت اين‌ها را تضمين نموده است . البته آن هم با هدف لطف به بشريت ، يعنى براى تكامل بشريت مديرانى كامل و سالم و معصوم و پاك براى انسان‌ها قرار داده تا آن‌ها رابه سوى كمال ببرند ، اين « عصمت » تضمينى الهى است ، و آن عصمت ( گناه نكردن ) درجه‌اى است معرفتى . آن گناه نكردن است و اين محال بودن گناه است . و آن . . . ثواب دارد و اين مسئوليت مىآورد . زيارت جامعه را ببينيد : « . . . عصمكم اللّه من الزلل ؛ خداوند شما را از لغزش‌ها دور كرده است » . با وجود اين كه همه چيز به دست خداست و هر كسى كه خطا نكرده و كار خوب انجام دهد يا خطا كرده و كار بد انجام دهد بالاخره با خواست خداوند است . يعنى امكان ندارد بر خلاف خواست خداوند چيزى تحقق يابد ، چرا كه ممكن الوجود بايد به واجب منتهى شود .